Yazar Gabriel Garcia MARQUEZ
Can Yayınları
33.Baskı
356 sayfa
1982 yılında Nobel Edebiyat ödülü alan yazar bu kitabı 1967'de yayınlamış ilk kez. Kitap hayatımda okuduğum en iyi romanlardan birisi.
İlk okumaya başladığımda, kitabın başında yer alan Buendia ailesinin soyağacının niye orada olduğunu pek anlamamıştım, hatta bu bana saçma gelmişti. Ama okumaya başlayınca bu soyağacının aslında bir zorunluluk olduğunu anladım. Çünkü; Buendia ailesinin bireylerinin isimleri birbiriyle ya aynı ya da çok yakın. Hikaye zaman mefhumundan da yoksun.
Kitabı okudukça beni içine çekti hikaye, aslında gerçeküstü hikayelerden pek hoşlanmam ama bu kitap gerçekten çok güzel.
Bu kitap yazarın okuduğum ilk kitabıydı, bundan sonra bir kaç kitabını daha okudum.
Kitabın arka kapağında yazarın kitap hakkındaki düşüncelerine yer verilmiş:
"Yüzyıllık Yalnızlık'ı yazmaya başladığımda, çocukluğumda beni etkilemiş olan her şeyi edebiyat aracılığıyla aktarabileceğim bir yol bulmak istiyordum. Çok kasvetli kocaman bir evde, toprak yiyen bir kız kardeş, geleceği sezen bir büyükanne ve mutlulukla çılgınlık arasında ayrım gözetmeyen, adları bir örnek bir yığın hısım akraba arasında geçen çocukluk günlerimi sanatsal bir dille ardımda bırakmaktı amacım. Yüzyıllık Yalnızlık'ı iki yıldan daha kısa bir sürede yazdım, ama yazı makinemin başına oturmadan önce bu kitap hakkında düşünmek on beş, on altı yılımı aldı. Büyükannem, en acımasız şeyleri, kılını bile kıpırdatmadan, sanki yalnızca gördüğü olağan şeylermiş gibi anlatırdı bana. Anlattığı öyküleri bu kadar değerli kılan şeyin, onun duygusuz tavrı ve imgelerindeki zenginlik olduğunu kavradım. Yüzyıllık Yalnızlık'ı büyükannemin işte bu yöntemini kullanarak yazdım. Bu romanı dikkat ve keyifle okuyan, hiç şaşırmayan sıradan insanlar tanıdım. Şaşırmadılar, çünkü ben onlara hayatlarında yeni olan bir şey anlatmamıştım, kitabımda gerçekliğe dayanmayan tek cümle bulamazsınız."
